Marceus Drake

Rachunkowość

Wszystkie wartości i wyliczenia, w których skład wchodzą historia przyrostu Simirów,
Punktów Umiejętności i Punktów Wpływu, znajdują się w skoroszycie Google Sheets.

Ekwipunek

Kartka walentynkowa (własna)

Zmierzając przez świat, spędzając tę błogą chwilę sam ze sobą, odczuwasz nagle coś dziwnego. Rozglądasz się, jednak nic nie wskazuje na to, żeby ktoś miał zamiar ci się pokazać. Wtedy orientujesz się, że masz w dłoni coś, czego wcześniej nie było. Koperta, a w niej osobliwa kartka oraz krótka notatka napisana na wnętrzu koperty: "Heros, jakże samotna istota, podatna na tak wiele. Ponoć najlepiej sprawdzają się ci, którzy znaleźli towarzysza, z którym brną przez życie, może to czas podzielić się z kimś odrobiną sympatii? Przyjmij ten podarunek i jeśli chcesz, przekaż go komuś, kogo cenisz. Niech wie, że nie jest w tym świecie sam..."

Mikstura usypiająca

Działanie tejże jest dość proste. Wystarczy wprowadzić ją do krwioobiegu wybranej przez siebie osoby, by ta bez problemu odpłynęła w objęcia Morfeusza (na 2 tury). Kiedy dany jegomość wypije zawartość flakonika, mikstura potrzebuje czasu, by rozprowadzić się po ciele, co zajmuje jej niespełna 5 minut (1 tura), jednak kiedy wprowadzi się ją do obiegu bezpośrednio, na przykład poprzez ranienie kogoś mieczem nią pokrytym, jej efekt zadziała niemal natychmiast. Mikstura działa na każdą istotę słabszą lub równą sile zwykłego majina, zatem zarówno herosów, jak i ludzi, nie działa jednak na byty o wyższej skali siły, jak Mniejsi czy Więksi Archonci.

Zdolności Dodatkowe

Magia Elementu

Magia Ognia

Elementarna magia płomieni nie jest dla Marcusa czymś nowym. Chociaż wspomnienia z poprzedniego życia zaginęły, jego stopniowo przebudzany rodowód daje o sobie znaki w postaci nie tylko jego wyglądu, czy właściwości ciała, ale też magii. Dawniej smok zrodzony z płomienia, nauczony wręcz perfekcyjnej kontroli nad swoim żywiołem, po przebudzeniu obdarowany błogosławieństwami płomiennych bestii, spotykając Tepesh, ponownie ujarzmił podległy mu element. Kontrola płomienia, a więc jego kształtu, temperatury i nie tylko, inspirowana, chociaż niezależna od podległych mu motywem bestii, pozwala mu na korzystanie z zaklęć zarówno ofensywnych, jak i leczących, obronnych, czy użytkowych, gdzie limit tkwi w wyobraźni herosa. Ogniste moce mogą być manifestowane wszędzie wokół, nie tylko przy jego ciele, przybierając różnorakie kolory, chociaż najczęściej używaną przez niego barwą jest gorąca czerwień.

Błogosławieństwo Smoka

Przyjmując bojowe nastawienie, mężczyzna może wykorzystać swoje płomienne moce, by niczym smok spopielić swoich przeciwników. Po zainspirowaniu się ziejącymi ogniem istotami, Marcus wchodzi w fazę, dzięki której przez najbliższe kilka minut (2 tury) każdy jego wyprowadzony atak dodatkowo wydziela z siebie płonący podmuch w formie wąskiego stożka, podobny do smoczego ziania, który, chociaż sięga jedynie na pół metra, jest w stanie wywołać oparzenia drugiego, lub trzeciego stopnia przy dłuższym kontakcie. Ma to oczywiście swoje ograniczenia, z czego jedno jest dość oczywiste. Zdolność nie dość, że nie zadziała w deszczu, to dodatkowo zostaje przerwana, jeżeli mężczyzna nie wyprowadzi skoordynowanej sekwencji ataków w całości. Innymi słowy, jeżeli podczas natarcia zostanie zmuszony do uniku, faza ta skończy się szybciej. Gdyby doszukiwać się powodów, dlaczego działa to tak, a nie inaczej, można by tłumaczyć to dumą, z jakiej słyną smoki. W końcu, jaki śmiałek godny smoczej siły cofnąłby się z obawy przed zagrożeniem?
Mężczyzna, posługując się Błogosławieństwem Smoka, stara się korzystać z posiadanej broni jako katalizatora, gdyż w przypadkach, gdy atakuje gołymi rękoma, sam jest podatny na oparzenia, co bardzo utrudnia mu wykonanie pełnej sekwencji ciosów.Cooldown: 3 tury

Błogosławieństwo Feniksa [+3]

Zdolność, chociaż lecząca, nie oznacza, że mężczyzna podczas jej korzystania odejdzie na tyły, by lizać rany. Wręcz przeciwnie, Błogosławieństwo Feniksa to zdolność idealna, by dodatkowo podsycić płomienny zapał do walki rudzielca. Inspirowany właściwościami tych majestatycznych ptaków, Marcus przez kolejne kilka minut (2 tury) nie musi przejmować się żadną raną, na którą jest narażony. Z punktu widzenia niezbyt domyślnego obserwatora, wygląda to tak, jakby stał się jednością z płomieniem, będąc niewrażliwym na jakikolwiek atak, rzeczywistość jest jednak inna, chociaż podobna. Po zadaniu mu dotkliwych obrażeń mężczyzna błyskawicznie je regeneruje leczniczym płomieniem, nieważne czy skaleczył się kartką, czy urwało mu rękę. Naturalnie, chociaż wydaje się całkiem silna, zdolność ma swoje ograniczenia. Przede wszystkim, co powinno być oczywiste, płomień leczniczy nie pojawi się, gdy pada deszcz, bądź gdy ktoś wystarczająco zmyślny zmoczy ranę. Naturalnie wilgoć uchodzącej krwi nie przeszkodzi mu w kuracji. Marcus z pomocą Błogosławieństwa Feniksa potrafi wyleczyć wszystkie uszkodzenia, które doskwierają mu podczas trwania zaklęcia. Dodatkowo leczący płomień potrafi oczyścić szkody niefizyczne, takie jak choroby i trucizny. Jeśli chodzi zaś o limit możliwych do wyleczenia obrażeń, tu sprawa zależy od dotkliwości rany.
◆ Skaleczenia i rany cięte powierzchowne — tymi się nie przejmuje, bez limitu.
◆ Rany kłute oraz głębsze cięcia — tutaj przysługuje mu limit czterech jednocześnie.
◆ Separacja kończyn — w tym przypadku musi zebrać większość mocy błogosławieństwa w jednym miejscu, zatem limit to dwa na czas działania zdolności, przy czym przywrócone kończyny będą przez dłuższą chwilę mocno osłabione. Co więcej, w momencie wyleczenia takich obrażeń, Błogosławieństwo Feniksa zostaje przerwane.Cooldown: 3 tury

Błogosławieństwo Tulikettu

Chociaż poprzednie dwie zdolności odwzorowywały zapał do działania, jakim cechuje się Marcus, jego kolejna moc odnosi się do innych, jednak równie ważnych części jego charakteru. Istota, jaką jest Tulikettu, słynie ze swojej jakże wolnej natury. Dodatkowo ruda kita płomiennego lisa daje wrażenie, jakby stworzenie to było nie tylko sakralne, ale przy tym również szlachetne, dzięki czemu nie wydaje się wcale tak nieznaczące przy pozostałych bestiach.
Tulikettu jest w zasadzie pierwszą istotą, jaką udaje się Marcusowi przywołać. Chociaż w całości wykonana z płomieni, młodzieniec nie przejmuje nad nią kontroli, przez co swoje kilka minut (1 turę) istnienia może poświęcić na hasanie po świecie, przynajmniej w promieniu 75 metrów od maga. Chociaż przywoływacz nie kontroluje płomiennego lisa, po jego zniknięciu dowiaduje się wszystkiego, czego ten doświadczył. Tulikettu nie można zranić niczym z wyjątkiem wody, jednak jego płomienie również nie wyrządzą nikomu krzywdy. Podobnie jak w przypadku reszty błogosławieństw, nie pojawi się, gdy pada deszcz. Co ciekawe, w nocy jego przywołanie skutkuje pojawieniem się zorzy polarnej w miejscu, gdzie się pojawi, która zdobi niebo do czasu zniknięcia stworzenia.Cooldown: 3 tury

Błogosławieństwo Ifryta [+2]

Według podań Ifryt jest istotą zwykle przejawiającą się w postaci niedymiącego płomienia, co nie świadczy jednak o jego prawdziwej formie. W gruncie rzeczy, jako najpotężniejszy z dżinnów, swojej rzeczywistej postaci nigdy nie ukazuje ludziom, co jest możliwe dzięki jego umiejętnościom, między innymi zmiennokształtności.
W przypadku tej zdolności jest ona pierwszą, nad którą może panować bez martwienia się o czas, gdyż działa ona nieustannie. Pasywna moc magiczna nadaje mężczyźnie ograniczone możliwości zmiany swojej formy. Zależne jest to jednak od jego wspomnień, a dokładniej poznanych ludzi, którymi się otacza. Przykładowo, po poznaniu istoty potocznie znanej jako "kotołak", Marcus może pochwalić się wyrastającymi z jego czupryny kocimi uszami oraz chudym ogonem, o sierści dopasowanej do jego koloru włosów. Podobnie jest z postaciami długouchymi, rogatymi, zdolność nie jest w stanie jednak zmienić takich drastycznych rzeczy jak płeć czy kolor skóry mężczyzny. Po spirytualnym spotkaniu z przodkinią Marcus nabył także zdolność do odtwarzania oraz obsługi na poziomie biegłym cech rasowych wyższego gatunku — Pierwotnych Smoków. Dzięki temu może w dowolnej chwili posłużyć się skrzydłami, czy też długim, gadzim ogonem zupełnie tak, jakby całe życie z nimi dorastał, co w sumie jest zgodne z prawdą. Korzystając z tych aspektów fizycznych, dalej potrafi poczuć się nieswojo — ogon może przeważyć, skrzydła skierować w złą stronę podczas lotu, nie ma jednak na świecie rzeczy, której nie da się opanować z pomocą kilku chwil poświęconych na praktykę. W przeciwieństwie do dotychczas nabytych ta umiejętność nie szwankuje w obecności wody, gdyż na dobrą sprawę nie da się jej przerwać. Przemianie towarzyszy również dość zabawny efekt wizualny, gdyż każdy uformowany dodatkowo kształt najpierw formuje się z nieszkodliwego płomienia, który dopiero po sekundzie przeistacza się w realną część ciała.

E the Elemental

◆ Tides of ███████████:
Po aktywacji, użytkownik zyskuje na 3 tury pełną kontrolę nad wszelką swobodną wodą i wilgocią w promieniu 15 metrów, z wyłączeniem wody znajdującej się w organizmach żywych. Nie może również dokonywać kompresji cieczy (np. do twardych form czy pod ciśnieniem).
W momencie aktywacji, ramiona użytkownika a zwłaszcza żyły biegnące od zgięć łokci po nadgarstki rozświetlają się intensywnym, lecz bladym błękitem, przypominającym zamarznięte światło księżyca odbijające się na lodowej tafli. Ten blask nie pulsuje, lecz trwa spokojnie, nieustępliwie, jak zimny świt przed burzą.
Cooldown: 5 tur
◆ [Redacted]
◆ [Redacted]
◆ [Redacted]

Umiejętność bojowa — Poziom Mistrzowski

Shuang Gou

Zwane “Bliźniaczymi Szponami” dwa miecze, którymi Marcus się posługuje, mają bardzo specyficzną budowę, niepodobną do mieczy sprzedawanych na szeroką skalę. Zaczynając od rękojeści wyłożonej skórzaną okładziną, ta jest chroniona przez nietypowy jelec, który ze względu na kształt zaostrzonego półksiężyca, może posłużyć także do zaatakowania przeciwnika. Co więcej, jak spojrzymy na głowicę rękojeści, przez swój zaostrzony czubek może zostać użyta do zadania rany kłutej. Co do ran siecznych, również to jest umożliwione, dzięki jednej, zaostrzonej stronie metrowej głowni, znajdującej się od wewnętrznej części haka, który także jest dostosowany do wykonywania cięć, od zewnętrznej. Przechodząc do najważniejszej części oręża, sztych jest tym, co najbardziej wyróżnia shuang gou spośród pospolitych mieczy. Zaokrąglony na kształt, który pozwala na wiele, służy głównie do przechwytywania broni, a także podcinania nóg oponentom. To oczywiście w przypadku, gdy traktuje się tę broń jako dwa osobne elementy, co wykorzystuje jedynie połowę jej potencjału bojowego. Najgroźniejsza jest bowiem dzięki możliwości podwojenia zasięgu ofensywy, poprzez zakleszczenie dwóch haków ze sobą. Chociaż wymaga to odpowiedniej precyzji, dzięki tej właściwości właściciel jest w stanie skorzystać z jelca niczym siekiery, wykorzystując przy tym zwykle pęd nabrany po paru obrotach.
Co do stopnia zaznajomienia z orężem, Marcusa można nazwać mistrzem w tej dziedzinie. Młodzieniec jest raczej żwawy w boju, stawiając na ukradkową ofensywę. Korzystając z tego, że jego figura nie należy do tych postawnych, stara się wykonywać szybkie sekwencje ataków, by następnie cofnąć się, nie przyjmując na siebie zbyt wielu obrażeń. Nie znaczy to jednak, że nie potrafi zranić mocnym ciosem, wręcz przeciwnie. Ze względu na napotkane kłopoty narzucił na siebie spory rygor, a trenując do upadłego, zdobył niezachwianą pewność siebie zarówno przy bliskich, jak i dalekich dystansach. Jego kontrola ostrza jest nieporównywalna. Wykorzystuje on pełnię możliwości dobranego oręża, dzięki temu blisko i dalekosiężne wymachy potrafi przekształcić w ciężkie do odparcia, nieprzewidywalne sekwencje ataków. Umie też korzystać z przewagi, jaką daje mu otoczenie. Kiedy pochwyci swoją broń, ciężko go powstrzymać, gdyż jest w stanie zrobić z nią praktycznie wszystko. Można pytać jednak, dlaczego wybrał sobie broń tak pozornie ciężką do opanowania, kiedy ledwo co znalazł się w nowym świecie? To już tyczy się jego usposobienia, którego sporą częścią jest duma oraz chęć podejmowania wyzwań… no i przy okazji tego, że to z nimi obudził się, po pojawieniu w Avarii.

Umiejętność Dodatkowa — Poziom Zaawansowany

Retoryka

Retoryka, inaczej sztuka pięknego mówienia, również sztuka argumentacji perswazyjnej. Jedno zakłada dobieranie słów w sposób wykwintny, w celu jak najmocniejszego wykorzenienia mowy potocznej ze swoich wypowiedzi. Drugie zamiast na formie skupia się na efekcie, jaki przemowa ma wywrzeć na odbiorcy. Połączenie tych dwóch definicji tworzy coś, do czego dąży Marcus. Jego zdaniem częścią szerzenia idei jest zdolność przekonywania do niej innych. Z tego powodu w wolnym czasie, poza doskonaleniem się w boju dba o klarowność swoich wypowiedzi, by w razie potrzeby móc walczyć nie tylko mieczem, a również słowem. Po udoskonaleniu kontroli płynności oraz doboru gramatyki i słownictwa z pomocą książki “Retoryka — opracowanie zbiorowe” z Yunhaiskiego Wydawnictwa Naukowego, jedyne co pozostało Marcusowi to ćwiczyć, na co pozwoliła niedawna interakcja z jednym ze skorumpowanych polityków tego świata, Adrianem Zandbergiem. Korzystając z pozyskanej wiedzy i praktyki, mężczyzna jest w stanie przekonać do swojego zdania statystyczną większość nie tylko szarego tłumu, ale i klasę średnią.

Umiejętność Dodatkowa — Poziom Podstawowy

Papierologia

Li Wong M., Paragraf 8.5.1b(3) — I inne rzeczy, których nikt nie rozumie, ale musisz podpisać, Yunhai Yishan, Wydawnictwo Naukowe Akademii Wyższych, 570… rudzielec sam nie wierzył, że pozyskał tę książkę, a jednak. Ostatnie spotkanie z tym osobnikiem spowodowało, że Marcus dostrzegł kolejne zagrożenia na drodze herosa. Strzec się bowiem należy nie tylko bestii zmutowanych, lecz także tych siedzących za biurkami. Z tego powodu postanowił się nauczyć tego, czego sam padł ofiarą. Sporządzanie prostych umów stało się łatwiejsze, a drobne druczki nie są już dla niego tajemnicą. Wciąż do napisania oficjalnego tekstu bez żadnych luk mu wiele brakuje, jednak kto powiedział, że trzeba od razu osiągnąć perfekcję?

Umiejętność Dodatkowa — Poziom Biegły

Opieka

Nauka zwierząt pożądanego przez właściciela zachowania poprzez wielokrotne powtarzanie odpowiednich czynności, jak i wdrożenie systemu nagród i kar — chociaż od tego drugiego Marcus stroni, jest to właśnie zdolność, której postanowił się nauczyć podczas jakże pełnego wyzwań okresu posiadania pod swoją opieką aż trzech zwierząt. Opanowanie rzeczy tak prostej, jak sprawienie, by podopieczny zachowywał się “dobrze” nie sprawia mu już problemu. Jego zakres umiejętności można w tej chwili porównać do typowego posiadacza psa, który właśnie wrócił z konsultacji z behawiorystą, do tego jeszcze jednak doszedł nowy element układanki. Z racji na nagle powstałą potrzebę zajęcia się jednym, jak nie dwojgiem dzieci, Marcus prędko nabył potrzebne mu do tego kompetencje. Zwykle dobrze wie, co dokładnie powiedzieć, by nie załamać tych emocjonalnie kruchych istot, zdarzają się jednak wyjątki. Do tego nadal występuje u niego syndrom jedynego ojca — potrafi być nadopiekuńczy, a przez potrzebę ciągłej ochrony swoich podopiecznych, często uznaje, że wie lepiej, co jest im potrzebne, dzięki czemu czasem ignoruje ich zachcianki.

Historia zdobycia

Magia Elementu

Prolog: Wschód lepszego jutra.

          Przeżycia w lesie dziwów dały Marcusowi kilka cennych lekcji, niektóre naprowadzające go na dobrą ścieżkę, z której zszedł przez przesadną nieostrożność, inne rzucające nowe światło na perspektywę, z której jeszcze nie miał okazji spojrzeć na świat. Zmierzenie się ze strażnikiem lasu przypomniało mu, że nawet z wręcz mistrzowską znajomością stosowanego oręża, nie powinien lekceważyć wroga. Dodatkowe wydarzenia nakazały mu też oczekiwać nieoczekiwanego, być wiecznie gotowym na wszystkie scenariusze, nawet na te niemożliwe. Mimo wszystko wiele z tych akcji przeczyło wszelkim prawom, które poznał do tej pory, nie tylko fizyki, ale i magii czy logiki jako tako. Najważniejszym jednak wnioskiem, który wyniósł tamtego dnia spośród wielu, to świadomość ograniczeń fizycznych, których nie dało się pokonać samym treningiem siły czy technik.
          Magia, czegokolwiek by o niej nie powiedzieć, stanowiła niejako spoiwo tego świata i jakkolwiek by się nie uprzeć, nie dało się zaprzeczyć temu, że bez niej było ciężko o cokolwiek. Odkryta w nim moc, która pozwalała leczyć każde zadane rany była tym, czego Marcus potrzebował swoim zdaniem najbardziej. Chociaż Błogosławieństwo Feniksa dawało rady, nie potrafiło zanegować śmierci. Sztuka poprawiania swojej zdolności ofensywnej jest łatwą do wyćwiczenia rzeczą, to ze zdolnościami o charakterze leczącym było ciężej. Wiedział, że potrzebuje on mentora, by zrozumieć tajniki arkaniczne, wykraczające poza ludzkie pojęcie.
          Jak w odpowiedzi od świata na jego życzenie, natrafił on przypadkiem na Tepesh. Wampirzyca o spojrzeniu analitycznym wyróżniała się nie tylko kolorem włosów, czy doskonale grającymi z nimi tęczówkami, lecz przede wszystkim renomą. Badaczka odpowiedzialna za wdrożenie Szczelin, niemalże celebrytka w świecie pełnym bezkresnych możliwości, a jednak to rudzielec miał zaszczyt doświadczyć jej mentoringu. Maniery oczywiście nie opuściły młodego herosa tylko przez to, że rozmawiała z nim sława o nieprzejednanej urodzie, dzięki czemu z tonem odpowiednim do sytuacji wystosował prośbę.
          ”Jeżeli nie sprawi to panience problemu, pragnąłbym nieco lepiej zrozumieć moc, której błogosławieństwem zostałem obdarzony.” Jego słowom towarzyszył również gest uprzejmości, porównywalny do wręcz kamerdynerskiego ukłonu, którym obdarzył wampirzycę. Jeżeli zamierzał uczynić ten świat lepszym, musiał stać się silniejszy. Żeby to osiągnąć, był gotów na to, by poświęcić wszystko, co jego, z wyjątkiem wartości, z którymi zmierza przez świat.
          Niezależnie od motywacji srebrnowłosej, prośba Marcusa została rozważona pozytywnie. Być może to moc powierzona mu w lesie została wyczuta przez znacznie przewyższającą użytkowniczką tożsamej siły, a może zwyczajne maniery pozwoliły jej nie przejść koło niego obojętnie. Nawet jeśli mógł to być także zwykły kaprys, Tepesh mierząc wzrokiem rudzielca, skierowała do niego rozkaz dość osobliwy. ‘Klęknij.’
          Mężczyzna nie cofając swojego słowa, zdecydował się posłuchać, kładąc więc prawe kolano na podłożu, nieświadomie udostępnił wampirzycy pole do działania. Podeszła z jego prawej strony, gdzie wysunięta noga jej nie przeszkadzała, a odchylając głowę w przeciwległy bok, nie powstrzymywała się przed zatopieniem kłów w szyję Marcusa. Chociaż zachowanie to można było kwestionować, on tego nie robił i cierpliwie czekał, aż mentorka przejdzie do dalszej części treningu, która okazała się dużo bardziej immersyjna, niż na początku zakładał.

Egzamin: Zachód wczorajszej chwili.

          Obudziwszy się w lesie, otaczającym go zewsząd niczym nieskończony labirynt pni, Marcus poczuł solidne deja vu. To w lesie bowiem pierwszy raz odetchnął powietrzem Avarii, także w podobnej scenerii po raz pierwszy niemal dokonał żywota. Co więc robił tu ponownie? O celu jego pobytu w tym cudacznym miejscu przypomniał mu pulsujący na szyi ból, który, chociaż nie był intensywny, dawał o sobie znać.
          Racja, został ugryziony, następnie Tepesh rzuciła zaklęcie i… No tak, prawdopodobnie jest to część jego treningu. Na nic mu było więc stanie w miejscu, ruszył w drogę, podczas której dostrzegł jedną nieprawidłowość. Jego ciało, chociaż zdawało się stałe, raz na jakiś czas buchało płomieniem, czy to z ramienia, czy z czupryny o już wystarczająco płomiennym kolorze. Wnet, wystarczyło ledwo mrugnięcie, by przed jego twarzą zjawiła się istota.
          Nietypowa dziewoja o włosach białych jak śnieg, uszach zaś puszystych niczym u kota, wpatrywała się w niego ze strachem. Chociaż nie, towarzyszka stale zmieniała swoje oblicze, ale również stan fizyczny, od widocznego zmęczenia, po rany cielesne czy wręcz przeciwnie, niesamowicie gładką i rozpromienioną cerę. Każda z wersji przedstawiała jednak stałą dla nich emocję. Poza wspomnianym strachem dochodziło zainteresowanie, zauroczenie, poczucie winy, nienawiść czy radość.
          ”Marceus Drake, heros z przywileju, nie zaś z przysług. Mężczyzna, który, chociaż próbuje zrobić wszystko sam, zawsze w ostateczności polega na cudzej sile. Powiedz mi więc o wielki herosie, czy kiedykolwiek uczyniłeś coś w stu procentach sam?”
          Mężczyzna nie zdążył jednak odpowiedzieć, gdyż zdegustowana kotka prędko zniknęła sprzed jego twarzy, co poprzedziło katastrofę. Iskra z jego ramion chwyciła się suchej gałęzi, a reakcja łańcuchowa prędko spowiła las w płomieniach, by pozostawić rudzielca w szarej równinie popiołu. Chociaż szok nie pozwalał mu ruszyć chociażby palcem, długo w tym stanie nie pozostał. Nie była to w żadnym wypadku silnej psychiki, gdyż nadszarpnięta pewność siebie połączona z katastrofą wywołaną własnymi rękoma potrafiły zostawić bliznę. Powodem, dla którego musiał się ruszyć, był nagły, ostry ból, jakby tysiąc szpilek usiłowało wedrzeć się do jego ciała.
          Deszcz, ciemne chmury zebrane nad spaloną ziemią opłakiwały tysiące drobnych istnień strawionych w pożarze. Krople wody nie tylko sprawiały sensoryczny ból, dawały Marcusowi poczucie, jakby właśnie znajdował się w śmiertelnym zagrożeniu. Strach nakazał mu poszukać schronienia, lecz w jego widnokręgu nie znalazł się żaden konar, żadna skarpa czy jaskinia. Wnet spod góry popiołu wynurzyło się istnienie. Lisia nora ukryła przed zagrożeniem bestię dobrze mu znaną. Tulikettu, jakby o wiele bardziej inteligentny, objął mężczyznę wzrokiem, następnie zbiegł w losową stronę. Biegł więc i on, nie mając żadnej innej nadziei i tak jak lis kurczył się pod naporem kropli wody, tak jego cierpienie wzrastało. Tak w końcu znalazł schronienie, kryjąc się przed deszczem w znalezionej wyrwie w skale.
          Wtedy też objawiła mu się kolejna dusza, tym razem był to obraz dojrzałej, pięknej blondynki o oczach czerwonych niczym dwa okrągłe rubiny, skórze zaś złuszczonej, nie jednak przez osłabioną cerę, a gadzi pancerz porastający niektóre elementy jej ciała. Kobieta zwróciła się do niego, z troską głaszcząc głowę jego, zdobioną teraz przez wcześniej niezauważone kocie atrybuty.
          ”Deszcz nigdy Ci dobrze nie służył mój drogi. Chociaż zarzekasz się, że władasz nad płomieniem, co jeżeli to on włada Tobą? Wszak, jeśli mały kaprys natury tak cię zranił, co powiesz, gdy to z premedytacją płomień zostanie zwrócony przeciw Tobie?”
          Wnet, jak poprzednio sylwetka sędziującej jego los rozmyła się niczym mgła, teraz również otoczenie ugięło się pod rwącym wiatrem przeznaczenia, przemieniając scenerię w coś na kształt sali jadalnej. Tam też znienacka cios nadszedł, prędki więc lekki, lecz piekący, niczym użądlenie setek pszczół. Ocierając twarz swoją, Marcus poczuł wodę, a spoglądając na przeciwnika, dostrzegł twarz znajomą, lecz jedynie z instynktu. Niebieskowłosy chojrak o skórze popielatej stanął przed nim w stancji bojowej, gotów do natarcia, gdy tylko Marcus podniósł pięści. Natarcie to nie nadeszło jednak w postaci lewego sierpowego, czy prawego prostego. Nie było też ciosem poniżej pasa, a liryczną chłostą po raz kolejny oceniającą jego wybory życiowe.
          ”Taki pacyfista herosem? Błagam cię, pozostawiwszy rodzinę i naród, skąd oni mają mieć pewność, że nie zrobisz tego ponownie?”
          Marcus, chociaż rwał się już do walki, nie dostąpił zaszczytu odegrania się przeciwniku. Tym razem, chociaż obszar wokół rozpadł się na drobne elementy, pustki nie wypełniło już nic, poza nikłym płomieniem, tlącym się samotnie. I gdy rudy mąż podszedł do osobliwości, ta poczęła gwałtowną zmianę, jakby rezonując z jego duszą. Chwila krótka, ledwie moment starczył, by z drobnej niemal iskry wykształcił się smok rosły, chociaż niewyraźny. Jasny niczym słońce, gorący choćby z lawy, jednocześnie nieuchwytny, jednak fizycznie bolesny. Wnet odezwał się głos głęboki, choćby stwórca sam przemawiał w jego stronę z wymogiem odpowiedzi.
          ”Przeszłość kształtuje nas, by przyszłość móc kształtować. Ten jednak, kto nie rozumie swych korzeni, nie ma szans doświadczyć jutra. Kimże więc jesteś, smoku bez historii, stworzenie bez stwórcy, działaczu bez mocy i czymże są twe kreacje, jeśli nie cieniem błędów popełnionych dawniej? Trzy pytania, więzy, kajdany pętające duszę twą. Czyja jest siła, którą władasz jak swoją? Kto ma kontrolę, między tobą a płomieniem? Jaka jest twa wola, uciec czy pozostać?”
          Płomień w formie smoka, czy też smok z płomienia stworzony, w tej chwili nie przyglądał się twarzy rozmówcy, bordowymi łuskami obrośniętej, lecz duszy jego, jakby na dłoni niesionej. Słysząc te trzy pytania, Marcus nie czekał zbyt długo z odpowiedzią, decydując się na zmierzenie z przeznaczeniem poprzez jedną rzecz, której trzymał się od początku. Wraz więc z wartościami, które trwały i trwać będą, odparł z pewnie wysuniętą piersią, niczym władca do podwładnego.
          ”Jestem Marceus Drake, własnoręcznie władam płomieniem, nieugięcie mierząc się z wyzwaniami, przeczesując sobie drogę w stronę lepszego jutra.”
          Głęboki głos niemal od razu zarechotał śmiechem zainteresowanym, bez szczypty kpiny. Wszakże dumny płomień o szlachetnej, smoczej krwi nie miał powodu, by patrzeć z góry na tych, co znają swoją wartość. Kondensując swoją egzystencję, gorący gigant począł zmieniać formę, przyjmując po chwili sylwetkę ludzką, lecz nie przypadkową. Kształtując rysy czy kolor niczym lustro jego duszy, przed rudzielcem drugi mu podobny stanął naprzeciw, nonszalanckim uśmiechem zdradzając jego tożsamość. Płomień, chociaż zdobił go blaskiem, nie bił już raniącym żarem, a ciepłem wschodzącego słońca. Sam dubler zaś chwili nie tracił, wstępując w ciało herosa, przeciążając zmysły jego, zrywając trwający trans.

Epilog: Południe dzisiejszego sukcesu.

          Głęboki wdech. Pierwsza rzecz, którą organizm robi przy nabyciu przytomności. Chociaż w momencie rzucania zaklęcia stał, w tym momencie po otwarciu oczu widział nie tylko niebo, lecz także badawcze spojrzenie wampirzycy. Zdając sobie sprawę z braku okazanego jej szacunku, o który sam siebie oskarżył, zerwał się z jej kolan ze skruchą, natychmiast stając przed srebrnowłosą damą. Mężczyzna, chociaż czuł zmiany w krążącej po jego ciele magii, nie były one jedyne. Stwardniałe łuski na jego twarzy prędko dały o sobie znać, na co mimowolnie zareagowała jego myśl, dusza, ciało, stając w płomieniach na ułamek sekundy, powracając swoją skórę do naturalnego, ludzkiego stanu.
          ”Racz mi wybaczyć moją nieuprzejmość. Jeżeli pozwolisz, nie będę marnować już czasu panienki, spłacę jednak dług wdzięczności, gdy tylko będzie trzeba.”
          Chociaż nie była ona oczywista, Marcus czuł natychmiastową zmianę po przebudzeniu z transu. Wiedział, że coś w nim ożyło, zbudziło się wraz z nabytą pewnością siebie, przez co wdzięczny był za projekcję, którą wykonała Tepesh.

Historia zdobycia

Tresura

          Kiedy człowiek przyjmuje pod swoją opiekę pierwsze stworzenie, często zdarza się, że jest to tylko początek wyboistej przygody na rzecz kiełkującej miłości do zajmowania się czworonogami. Marcus ma podobnie. Decydując się na zajęcie Szafirem w celu uhonorowania życzenia spotkanej w bambusowym lesie heroski, najwyraźniej niechcący zesłał na siebie przeznaczenie przyszłego mistrza pokemon, gdyż krótko po tym osobliwym spotkaniu natknął się na… jajo. Pozbawione matki, zesłane przez los niemal w jego ręce, nie było opcji, by je tak po prostu zignorować. Tak więc te spokojne dni, które poświęcał wcześniej na odpoczynek, zdecydował się przeznaczyć na dokładne doglądanie nienarodzonej istoty, korzystając ze skrupulatnie zapisanej przez kogoś karteczki z instrukcjami.
          Jakby tego było mało, w jednej z tych ulotnych chwil do jego drzwi zapukała poznana już niegdyś białowłosa, która podobnie jak on dołączyła do szeregów Pax Aurea. ’Czy mógłbyś zająć się Mruczusiem? Na tydzień, nie dłużej!’ Wyraźne zakłopotanie potrzebą przyjęcia od kogoś wsparcia w tej kwestii sprawiło, że Marcus nie mógł tak po prostu odesłać Fospaidi z kwitkiem, posłał jej więc serdeczny uśmiech i wziął wyraźnie niezadowolonego kociaka z jej rąk, obiecując się jak najlepiej postarać. Niestety, jak tylko owieczka zniknęła za zamkniętymi drzwiami po wyrażeniu podziękowań, rudzielec prędko pożałował tego pomysłu, gdy tylko usłyszał z poziomu swoich dłoni wymowne, acz aroganckie…
          ”Ile jeszcze będziesz mnie trzymiał?” Kociak następnie własnymi siłami opuścił objęcia herosa, zeskakując na podłogę, by zwrócić się do drugiej czworonożnej istoty, podczas gdy ta dwunożna zastanawiała się, co się właśnie odjebało.
          ”Czuj się zaszczycony niebieski kolego, gdyż od dzisiaj będziesz miał okazję kąpać się w mym boskim miałsku…” Chwilę odczekał, jednak dotarło do niego wkrótce, że w tych czterech ścianach jedynie heros będzie mógł z nim konwersować. ”No tak, mogłem się domyślić, że mam do czynienia z istotą prymiałtywną. To nic, czuj się zaszczycony, od dziś będziesz więc moim rumiałkiem!”
          Deklaracja ta nie była gołosłowna, gdyż kociak zadecydował, że rzeczywiście wskoczy na grzbiet biednego Szafirka, który jak tylko poczuł na sobie ciężar kociego futra, zaczął biegać w kółko, ku radości lisiego jeźdźca. Co na to Marcus? Jako tymczasowa niańka uznał, że jeżeli bawią się ze sobą, nie ma sensu ich rozdzielać, dopóki nie usłyszy nieprzyjemnych dla ucha skowytów z bólu, toteż dalej trawiąc fakt gadatliwości kota, wrócił do procesu smoczej inkubacji do czasu…
          Nie minął kwadrans, aż nie wydarzyła się tragedia. Skupiony na regulacji płomienia rudzielec nie był gotów na to, że w pewnym momencie naskoczy na niego, a raczej na jajko przed nim leżące, dwójka futrzastych rozrabiaków, powodując nie tylko irytację herosa, lecz przy tym rysę na skorupie jaja. Zetknięty z gorącą powierzchnią gadziego potomka Szafir wcale się nie zatrzymał, a przyspieszył, by w krótkotrwałym amoku spowodowanym poparzeniem pozrzucać na ziemię wszystko, co się tylko dało, co przymusiło Mruczusia do opuszczenia pokładu w celu zachowania względnego bezpieczeństwa.
          ”Super, jakby mi jeszcze problemów w życiu brakowało…” I tak, jakby na jego reakcję wszechmogący żartowniś zareagował śmiechem, tak szczelina w skorupie zaczęła się powiększać, wydając słyszalny odgłos pękania. Pierwszą myślą, jaka przeszła przez umysł rudzielca, było soczyste ‘kurwa’, które w świetle przyszłych wydarzeń zmieniło się na ’o kurwa’, gdy tylko pierwsza kończyna wydostała się z wapiennego więzienia. Do łapki tej prędko dołączyła kolejna, później następne dwie, a jak tylko ogon przebił się przez jajko, z jego resztek wytrzepał się nowonarodzony… smoczek. Łuski czarne jak smoła, oczy błękitne jak… szafir i w końcu głos, ziewnięcie nieporównywalnie urocze, lecz prędko przerwane przez…
          ”Czy ta przerośnięta jaszczurka zawsze śpi w tak dziwaczny miałsób?” Słowa zielonej kuli aroganckiego futra prędko sprowadziły umysł rudzielca do rzeczywistości, w której smoczysko swoją łapą zaczęło drapać się po nosie pacniętym przez łapę kociaka.
          ”Kogo nazywasz jaszczurką, Ty przemądrzała kupo sierści? Trochę szacunku, właśnie stoi przed tobą inkarnacja wielkiego smoczego boga. Jam jest Marduk, a ty jesteś pierwszym, którego stracę, jak tylko zasiądę na należnym mi tronie!”
          Rzecz jakże nietypowa, która odbywała się w tamtym momencie, sprawiła, że nawet spanikowany lis uspokoił się i choćby z ludzkim rozumem spojrzał się na Marcusa w geście dezorientacji, który został odwzajemniony. Decyzja została podjęta.
          Odnalezienie właściwej osoby nie było takie proste. Specjaliści w dziedzinie behawiorystyki przyjmowali pod swoją opiekę głównie psy, koty czy inne powszechnie znane zwierzęta udomowione i chociaż kociak był rzeczywiście elementem całej tej ferajny, mało kto chciał mieć do czynienia z dziwacznym lisem, nie wspominając już o gadającym smoku. Nawet z uwzględnieniem kontaktów Pax Aurea, odnalezienie odpowiedniej osoby graniczyło z cudem, w końcu jednak Marcus odnalazł mentora. Mężczyzna, chociaż stary miał w sobie coś, co wywoływało spory szacunek w jego kierunku. Słysząc o problemach rudzielca, stary wstał z pieńka, na którym siedząc, rzeźbił w drzewie, by następnie zdzielić go po głowie drewnianą laską.
          ”Ich potrzeb nie słuchając, ślepy na rozwiązania będziesz.” Mężczyzna następnie skierował się do zwierząt, jedno bardziej cudaczne od drugiego, by po chwili kiwnąć głową. Zaczął wymieniać potrzeby, które według jego doświadczenia powinny zostać spełniane przez właścicieli, z których najważniejsze brzmiały tak: lis wymagał ruchu oraz stymulacji jego drapieżnych instynktów, smok bodźców pobudzających myślenie, kot zaś… z jego ego był już stracony. Wierność zależała od jego widzimisię, patrząc po posiadanym ego. Korzystając więc z mądrości starca, który sam wspomagał się podręcznikami, takimi jak ‘Fantastyczne Zwierzęta i jak je wytresować’ czy ‘Jak oswoić smoka’, Marcus zrozumiał potrzeby swoich czworonożnych towarzyszy, dzięki czemu po tygodniu mógł oddać Fospaidi zwierzaka w stanie nienaruszonym.